Nieuw! Bestel nu het album Le Cri de la Nuit. Lees meer

Kunst, naakt en garagejongens – Muriels artiestenleven #17

Kunst, naakt en garagejongens - Muriels artiestenleven #17

Foto: Laura Tedeschi

Beneden mijn woning bevindt zich een garage. Ik sta op goede voet met de mannen, kom regelmatig water halen voor mijn geveltuintje en we maken babbeltjes over het weer, racisme en feminisme. Als ik wil weten of mijn outfit geslaagd is, moet ik op de zaterdagmiddag daar langs lopen.

Vandaag kom ik aanfietsen en word ik met geklap en gejuich binnen geroepen. Een van hen heeft mijn youtubekanaal uitgecheckt.
“Buurvrouw hangt ondersteboven, waarom dan?”
Ik probeer iets uit te leggen over een expositie, schilderijen en een overleden oudtante.
“Oh kijk, buurvrouw is naakt!” Hij heeft een ander filmpje gevonden.
Als een opgewonden puberjongen stuitert hij door de garage.
“Kijk dan, wat vind je hiervan?” En laat het aan een andere gast zien.

Ik begin me ongemakkelijk te voelen.
“Oh kijk, buurvrouw kan zo in de Playboy!”
Nu raak ik geïrriteerd.
“Ja, en als ze dan ook nog naast je staat, dan gaan die fantasieën wel lopen.”

Mijn suikerspiegel is laag, ik heb net een flink eind gefietst en gezwommen. Verder is het zo’n dag waarop ik me afvraag wie in godsnaam heeft bedacht dat Muriel Kloek zich met muziek moet bezig houden. En dat die persoon achter slot en grendel moet.

Ik ontplof.
“Heb je enig idee hoeveel werk er in die video zit? Het was een team van retegoeie professionals, we zijn twee dagen bezig geweest om dit te maken. Er zit een heel concept achter, en alles wat jij ziet zijn een paar tieten!”
Het wordt stil in de garage. De mannen kijken naar de grond.

“Ik heb geen “tieten” gezegd”, hij klinkt niet erg overtuigd.
“Het was als compliment bedoeld.”
“Ik snap het gewoon niet. Van Gogh snap ik ook niet”.

Ik besluit dat ik beter eerst eten kan scoren voordat ik verder ga met de conversatie en loop weg. Onderweg bedenkt ik me. Het zijn geen kwaaie gasten. Waarschijnlijk hebben ze gewoon hardop gezegd wat anderen alleen maar denken. Ik vraag me af of ik de zoveelste kunstenaar ben die dingen maakt waar veel mensen geen zak van begrijpen.

 

Zonder wrijving geen glans

Als ik terug kom met mijn afhaalmaaltijd, staan ze buiten, op me te wachten.
“Sorry buurvrouw, zo was het echt niet bedoeld hè. We kennen dat soort dingen gewoon niet”.
Ik smelt.
“Ja, ik weet ook wel dat jullie relaxte gasten zijn.”
We leggen het bij.
“De kunsthal hangt ook vol naakt.”

Ze vragen al heel lang of ze een keer mijn studio mogen zien. Ik heb het altijd afgehouden omdat ik bang was voor dit soort akkefietjes. Maar nu is die bubbel doorgeprikt. Ik nodig ze uit.

Ze stommelen drie hoog de trap op en even later zitten een paar volwassen mannen als schooljongetjes op drie klapstoeltjes in mijn werkhol. Ik vertel ze over het nieuwe project, over mijn artiestenzorgen, laat de spullen zien en iets horen. Ze hebben belangstelling, het is leuk en gezellig.

Het mag dan allemaal misschien niet helemaal politiek correct zijn. Maar als ik een keer in de penarie zit, dan kan ik ze bouwen.

Lees ook: gevoelige liedjes voor zakelijk topmanagement

Eenzaamheid Muriels artiestenleven #16

Eenzaamheid – Muriels artiestenleven #16

Eenzaamheid - Muriels artiestenleven #16

Schillertheater september 2019

Ik heb een coronazonde begaan. Ik heb een vriendin geknuffeld. We hadden netjes op afstand in het park zo’n typisch vriendinnen gesprek gevoerd over gevoelens enzo en ik kon het gewoon niet laten om haar even vast te houden.

Nu ben ik redelijk bekend met eenzaamheid. Sowieso werk ik als solo artiest veel alleen. Voor mijn plaat Le Cri de la Nuit heb ik me acht maanden lang nagenoeg opgesloten.

Er zijn muzikanten die hun inspiratie opdoen in de buitenwereld, ze gaan bijvoorbeeld luisteren naar andere artiesten. Bij mij werkt dat niet. Hoe kleiner de input des te groter de output. Ik leef bij periode vrijwel als een non. Het is een kwestie van prioriteiten, een mens kan niet alles tegelijk naar mijn idee. Het is niet altijd fijn, wel effectief.

 

Huidpijn

Normaliter pareer ik deze fysiek-affectieve woestenij regelmatig met een stevige knuffelbeurt van een vriend of vriendin. Maar in deze tijden van corona is dat verboden en ik mis het. Ik ben niet de enige, ik zag laatst een post op instagram waarin iemand het had over huidpijn. Ik vind dat een mooie uitdrukking.

De overheid verstrekt financiële compensatie voor mensen van wie de inkomsten zijn weggevallen door de crisis. Ik begrijp dat ze geen gratis knuffelloket kunnen openen voor alle singles die zich niet te pletter tinderen en nu huidpijn krijgen. Dus ik hoop dat niemand me kwalijk neemt dat ik, nu de contactberoepen weer mogen, af en toe een vriendin omhels, met of zonder mondkapje.

 

Binnenkort komt mijn nieuwsbrief weer uit met deze keer een heel bijzonder update.
Wil je hem ook ontvangen? Meld je dan hier aan! :)

MURIEL - Le Cri de la Nuit - live

Corona snorretje – Muriels artiestenleven #15

MURIEL - Le Cri de la Nuit - live - corona snorretje

“Ik zie er niet uit maar vanwege de corona laat ik het maar staan. Niemand ziet het. Kijk, dat snorretje gaat nog wel maar op mijn kin groeien net drie haartjes, dat gaat nergens over”. Hij plukt er bedachtzaam aan. “Wat vind jij?”

Via via ben ik in contact geraakt met een stageair. Hij heeft een cool project en zo bevind ik me op een maandagmiddag in een antikraakpand inclusief wietlucht, eindeloze rijen lege bierflesjes en enorme band-hang-bank. Zijn slaapkamer is een sfeerloos hok. “Ik heb toch geen vriendin”.

Ik ben bezig met mijn piano te installeren en los van het feit dat ik moeilijk kan multitasken, is de beharing van zijn gezicht op dit moment zo’n beetje het laatste wat me bezighoudt.
“Ehm, naja, maakt niet zoveel uit toch?”
“Tja, dit soort dingen houdt mannen bezig.”

De samenwerking verloopt soepeltjes. We kennen elkaar niet maar ik voel me snel op mijn gemak. Na afloop flirt hij genadeloos met me. Hij is expliciet, direct en hondsbrutaal maar ook volslagen charmant en ontwapenend. Ik weet niet of ik het ethisch vind om erop in te gaan.

 

Rotterdamse Haven

We lopen een rondje door de wijk. Het is een absurdistische plek, met woonhuizen, een kerk en twintig meter verder een gigantisch schip waarmee glasvezelkabels in de Atlantische Oceaan worden uitgezet.

Als ik een paar dagen later de video te zien krijg ben ik geraakt. Hij heeft me gezien. Als je toffe dingen maakt, mag je wat mij betreft een corona snorretje dragen, èn flirten. Ik heb een vriend voor het leven.

 

Er is een artikel + live interview en hieronder de video :)

Lees ook: Gevoelige liedjes voor zakelijk topmanagement

Wil je eens in de 2 maanden een coole update in je mailbox krijgen?
Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief!

En, vind je het leuk om me supporten?
Bestel dan een album, fysiek, of digitaal. Mijn dank is groot! :)

 

Muriel managementconferentie

Gevoelige liedjes voor zakelijk topmanagement – Muriels artiestenleven #10

Muriel, gevoelige liedjes voor zakelijk topmanagement

wegens privacy overwegingen helaas zonder publiek ;)

Er is me gevraagd om eigen liedjes te spelen op een conferentie van topmanagers. Eerlijk gezegd ben ik sceptisch. Ze wil geen luchtig muzikaal intermezzo op de achtergrond. Het thema is intimiteit en kwetsbaarheid en de liedjes moeten eraan relateren. Ze wil mensen bij hun strot grijpen. “Muriel kan dat wel”, denkt de trainer. Overschat ze me niet? Zijn 350 zakelijke managers en gevoeligheid niet een totale contradictio in terminis?

De nabijheid is heftig, mensen zitten vlak achter me. Ik zie bruine mannenschoenen onder mijn pianokrukje, ik ruik parfum en vraag me af of zij mijn zweet ruiken. Een leidinggevende houdt een emotionele speech. De organisatie is in opspraak. Een van de aanwezigen barst in tranen uit. Ik krijg een brok in mijn keel en vraag me af hoe ik mijn eerste liedje ga spelen.

Muriel managementconferentie

Beladen middag

Wanneer ik inzet is het doodstil en het blijft stil. Na een paar sprekers speel ik opnieuw, er wordt geconcentreerd geluisterd. Mensen zitten niet op hun telefoon, sommigen leunen achterover en doen hun ogen dicht. De lading is voelbaar. Tijdens het laatste liedje, ter afsluiting van de middag word ik bevangen door de intensiteit en de aandacht van de mensen en schiet ik bijna vol.

Mijn scepsis was ongegrond. Er is veel bullshit in trainingsland en het is echt moeilijk om mensen in zo’n setting dingen gericht te laten voelen. Maar wellicht was niet de vraag òf dit kon, maar wìe. Deze keer mag ik wel namen noemen: Kirstin Op Het Veld en Martine Geertsma

Liefde in het Dakpark – Muriels artiestenleven #8

MURIEL - liefde in het DakparkOp mijn middelbare school deden we aan cultureel verantwoord toneel. We voerden o.a. Brecht uit, een cynische Duitser uit de vorige eeuw. Een beroemde zin uit een van zijn stukken is: “eerst komt het vreten, dan komt de moraal”. Oftewel: als mensen moe en hongerig zijn en ontberingen lijden, dan verdwijnen alle vormen van samenhorigheid. Ze worden blind egoïstisch en malen niet meer om anderen.

Ik train al best een poos regelmatig op het dakpark. Vooral in de winter is daar bijna niemand en er zijn wat beschutte plekken. Ook verblijven er een paar mensen die geen huis hebben. Eén van hen ken ik bij naam. Hij heeft nare nachtmerries waaruit hij schreeuwend wakker wordt en is een beetje mensschuw. Hij heeft weleens een mandarijntje of een appel van me aangenomen maar vaak loopt hij weg.

 

Liefdesnest op het dakpark

Er is ook een stel. Ze zijn altijd samen en hebben een vaste stek gevonden. Laatst was ik bijzonder vroeg, de zon was net op en ik ze zag weer langs komen. We groeten elkaar inmiddels. Het bestemmingsplan zal er niet op bedacht zijn dat twee mensen een publieke ruimte tot hun liefdesnest maken. Maar ik hoop van harte dat ze met rust worden gelaten. Want ze bewijzen dat Brecht weinig van het leven had begrepen. En in dit soort barre omstandigheden samen opstaan en hand in hand de stad in lopen lijkt me een ultime ode aan de liefde.