Nieuw! Bestel nu het album Le Cri de la Nuit. Lees meer

Eenzaamheid – Muriels artiestenleven #16

Eenzaamheid - Muriels artiestenleven #16

Schillertheater september 2019

Ik heb een coronazonde begaan. Ik heb een vriendin geknuffeld. We hadden netjes op afstand in het park zo’n typisch vriendinnen gesprek gevoerd over gevoelens enzo en ik kon het gewoon niet laten om haar even vast te houden.

Nu ben ik redelijk bekend met eenzaamheid. Sowieso werk ik als solo artiest veel alleen. Voor mijn plaat Le Cri de la Nuit heb ik me acht maanden lang nagenoeg opgesloten.

Er zijn muzikanten die hun inspiratie opdoen in de buitenwereld, ze gaan bijvoorbeeld luisteren naar andere artiesten. Bij mij werkt dat niet. Hoe kleiner de input des te groter de output. Ik leef bij periode vrijwel als een non. Het is een kwestie van prioriteiten, een mens kan niet alles tegelijk naar mijn idee. Het is niet altijd fijn, wel effectief.

 

Huidpijn

Normaliter pareer ik deze fysiek-affectieve woestenij regelmatig met een stevige knuffelbeurt van een vriend of vriendin. Maar in deze tijden van corona is dat verboden en ik mis het. Ik ben niet de enige, ik zag laatst een post op instagram waarin iemand het had over huidpijn. Ik vind dat een mooie uitdrukking.

De overheid verstrekt financiële compensatie voor mensen van wie de inkomsten zijn weggevallen door de crisis. Ik begrijp dat ze geen gratis knuffelloket kunnen openen voor alle singles die zich niet te pletter tinderen en nu huidpijn krijgen. Dus ik hoop dat niemand me kwalijk neemt dat ik, nu de contactberoepen weer mogen, af en toe een vriendin omhels, met of zonder mondkapje.

 

Binnenkort komt mijn nieuwsbrief weer uit met deze keer een heel bijzonder update.
Wil je hem ook ontvangen? Meld je dan hier aan! :)

Geef een reactie