Nieuw! Reprise Noresign, lunatic looking for love. Lees meer

Kunst, naakt en garagejongens – Muriels artiestenleven #17

Kunst, naakt en garagejongens - Muriels artiestenleven #17

Foto: Laura Tedeschi

Beneden mijn woning bevindt zich een garage. Ik sta op goede voet met de mannen, kom regelmatig water halen voor mijn geveltuintje en we maken babbeltjes over het weer, racisme en feminisme. Als ik wil weten of mijn outfit geslaagd is, moet ik op de zaterdagmiddag daar langs lopen.

Vandaag kom ik aanfietsen en word ik met geklap en gejuich binnen geroepen. Een van hen heeft mijn youtubekanaal uitgecheckt.
“Buurvrouw hangt ondersteboven, waarom dan?”
Ik probeer iets uit te leggen over een expositie, schilderijen en een overleden oudtante.
“Oh kijk, buurvrouw is naakt!” Hij heeft een ander filmpje gevonden.
Als een opgewonden puberjongen stuitert hij door de garage.
“Kijk dan, wat vind je hiervan?” En laat het aan een andere gast zien.

Ik begin me ongemakkelijk te voelen.
“Oh kijk, buurvrouw kan zo in de Playboy!”
Nu raak ik geïrriteerd.
“Ja, en als ze dan ook nog naast je staat, dan gaan die fantasieën wel lopen.”

Mijn suikerspiegel is laag, ik heb net een flink eind gefietst en gezwommen. Verder is het zo’n dag waarop ik me afvraag wie in godsnaam heeft bedacht dat Muriel Kloek zich met muziek moet bezig houden. En dat die persoon achter slot en grendel moet.

Ik ontplof.
“Heb je enig idee hoeveel werk er in die video zit? Het was een team van retegoeie professionals, we zijn twee dagen bezig geweest om dit te maken. Er zit een heel concept achter, en alles wat jij ziet zijn een paar tieten!”
Het wordt stil in de garage. De mannen kijken naar de grond.

“Ik heb geen “tieten” gezegd”, hij klinkt niet erg overtuigd.
“Het was als compliment bedoeld.”
“Ik snap het gewoon niet. Van Gogh snap ik ook niet”.

Ik besluit dat ik beter eerst eten kan scoren voordat ik verder ga met de conversatie en loop weg. Onderweg bedenkt ik me. Het zijn geen kwaaie gasten. Waarschijnlijk hebben ze gewoon hardop gezegd wat anderen alleen maar denken. Ik vraag me af of ik de zoveelste kunstenaar ben die dingen maakt waar veel mensen geen zak van begrijpen.

 

Zonder wrijving geen glans

Als ik terug kom met mijn afhaalmaaltijd, staan ze buiten, op me te wachten.
“Sorry buurvrouw, zo was het echt niet bedoeld hè. We kennen dat soort dingen gewoon niet”.
Ik smelt.
“Ja, ik weet ook wel dat jullie relaxte gasten zijn.”
We leggen het bij.
“De kunsthal hangt ook vol naakt.”

Ze vragen al heel lang of ze een keer mijn studio mogen zien. Ik heb het altijd afgehouden omdat ik bang was voor dit soort akkefietjes. Maar nu is die bubbel doorgeprikt. Ik nodig ze uit.

Ze stommelen drie hoog de trap op en even later zitten een paar volwassen mannen als schooljongetjes op drie klapstoeltjes in mijn werkhol. Ik vertel ze over het nieuwe project, over mijn artiestenzorgen, laat de spullen zien en iets horen. Ze hebben belangstelling, het is leuk en gezellig.

Het mag dan allemaal misschien niet helemaal politiek correct zijn. Maar als ik een keer in de penarie zit, dan kan ik ze bouwen.

Lees ook: gevoelige liedjes voor zakelijk topmanagement

1 Reactie op “Kunst, naakt en garagejongens – Muriels artiestenleven #17”

  1. Henk schreef:

    Prachtige waarneming! En zo is het (zou het moeten kunnen zijn)…..

    Mooi hoor!

Geef een reactie