fbpx

Start online albumverkoop zaterdag 29 mei 20h00

MURIEL NOresign

NOresign IS AF!!!! Muriels artiestenleven #26

NOresign, lunatic looking for love albumcoverHet was even een bevalling maar NOresign IS AF en HIER VERKRIJGBAAR!

NOresign, lunatic looking for love neemt je mee op avontuur als een suite van songs die het verhaal vertelt van een vrouw die losbreekt. Ze wil vrij zijn, zich kunnen uiten en zijn wie ze is. Ze wil liefhebben op haar eigen manier. Een grillige reis vol pieken en dalen met een minstens zo avontuurlijk muzikaal palet: van clubhouse naar een piano ballad met subtiele koortjes en van dansbare funk naar een popsong met jankende gitaarsolo. Door die verschillende stijlen haar verhaal binnen te trekken creëert MURIEL een eigen, unieke sfeer en sound.

Luister hier alvast een paar liedjes:

Could I love – een pareltje vind ik zelf
Man for fun – uitermate dansbaar en met een dikke vette knipoog ;)
No resign – titel song en pop ballad, mag uiteraard niet ontbreken in dit lijstje

 

NOresign – de Deal

Dit wordt de grote tovertruc: het hele album is een verhaal en veel liedjes lopen in elkaar over. Op een CD kan dat heel mooi geproduceerd worden, maar bij de streamingsdiensten en radio werkt dat anders. Dus, vooralsnog is de muziek alleen te beluisteren als CD of als gedownloade tracks, mèt de toffe overgangen. Streamingsdiensten zoals Spotify en Deezer gaan we pas van het najaar opzoeken en daar zullen dan alleen de losse liedjes te beluisteren zijn.

Credits:

Verder was dit nooit tot stand gekomen zonder een aantal te gekke samenwerkingen:
Backing vocals: Luca Warmer (/Muriel Kloek)
Cello: Marta Gonzalez
Gitaar en extra paar oren – mix: Toon Habraken
Keys: Bart Wolvekamp (11-Could I love) en Muriel Kloek
Bas: Sanne Verbogt
Drums: Stefan Maas
Opname studio Cello: TSP Waves

Verder dank aan: William Bakker (extra paar oren – mastering) Sarali (coverfoto), Dalida GA (stage design) Sera Edgington (ontwerp tekstboekje), Prinses Theater (locatie shoot), Popunie (financiële injectie)

 

Don’t you resign from what you feel is true, what belongs to you and what you care for, don’t you resign from love. NOresign – geef niet op!

 

Music In Motions Studio Delfshaven Gut feeling

Hoogmoedswaanzin, artistieke keuzes en gut feeling – Muriels artiestenleven #25

Music In Motions Studio Delfshaven Gut feeling

Najaar 2020 was een woelige periode. Een deel van de tour moest gecanceld worden, de shows die wel door konden gaan werden logistiek enorm gecompliceerd. En ook, de sound engineer met wie ik al jarenlang samenwerkte raakte door de maatregelen in zwaar weer en moest het afmixen van het album NOresign aan me terug geven. Ik nam een andere studio in de arm. Maar deze producer leverde niet wat ik wilde en vroeg me bovendien met enige regelmaat of ik toch niet bij hem op schoot wilde komen zitten. Avances maken op zich vind ik echt geen criminele daad, alleen timing is cruciaal in deze zaken. Exit producer.

Hoogmoedswaanzin

Het was weer lockdown, ik had geen cent te makken maar wel tijd. Dan maar zelf doen. Ik besloot van de stille periode gebruik te maken en me te gaan verdiepen in het produceren. Een basis had ik al, maar het was toch nog best een ingrijpende beslissing want produceren is een vak apart en NOresign is ruim een uur aan muziek in veel verschillende stijlen. Ik vroeg me af of het een staaltje hoogmoedswaanzin was (dat is me in een vorig leven wel verweten) en of ik niet zwaar gestraft zou worden door de goden.

Artistieke keuzes

Maar ik kan je mijn gelukzaligheid niet omschrijven, als ik ‘s ochtends vroeg, telefoon nog uit, overspoeld word door de muziek van mijn steeds mooier wordende liedjes. Steeds verder schaven, luisteren, bijstellen, weer luisteren, totdat het klinkt zoals ik het in mijn hoofd heb. Want het klinkt misschien vreemd, maar voor mijn gevoel bestaat de muziek al. Mijn taak is om het zo goed mogelijk vorm te geven.

Music In Motions Studio Delfshaven

Gut feeling

We zijn nu eind april. Ik heb me ook vaak afgevraagd of ik het überhaupt wel af zou krijgen. Maar de mix is nu nagenoeg klaar en hoeft alleen nog maar gemasterd te worden. Ik ben ontroerd en trots op wat het aan het worden is. Zelf doen blijkt één van de beste keuzes van 2020 te zijn geweest en het bevestigt nogmaals dat credo: altijd die gut feeling blijven volgen. Ik laat je heel graag vast een liedje horen, één van de pareltjes van het album wat mij betreft: Could I Love. Het is nr 11, het moment waarop ze klaar is met vechten en op zoek gaat naar wat ze wèl wil. Laat me weten wat je ervan vindt, ik ben erg benieuwd! :-)

NOresign tote bag

For you, my friend:

Music, shirts & bags

NOresign – geef nooit op!

 

Politie, ismes en kleur bekennen – Muriels artiestenleven #24

Toen ik als kind in mijn nette wijk opgroeide, waren de politie die meneren in uniform met een pet op. Ze hadden een fluitje en aan hen moest je de weg vragen als je die kwijt was. Later ging ik rondzwerven en kwam ik met mijn rugzak in Rome terecht waar ik “gli sbirri’, de carabinieri, ontmoette. Ze waren altijd met zijn tweetjes, een oudere en een jongere man. Ze patsten met hun mitrailleurs en maakten schunnige opmerkingen naar langslopende vrouwen. Puntje bij paaltje, als we aangehouden werden, konden we meestal na wat spierballentaal toch zonder al teveel schade weer doorrijden. “Vivi e lascia vivere”, leven en laten leven.

Toen ik nog later in Zuid Frankrijk woonde, waren “les flics” die lui die je niet wilde tegenkomen als je over de landweggetjes crosste en een stopbord in the middle of nowhere had genegeerd. Zelfs deze plattelandse brompotten bleken in de praktijk best coulant. Ook als de uitlaat van je bejaarde, uit elkaar vallende Renaultje Supercinq net een paar dagen terug op de snelweg een niet zo stille dood was gestorven.

Nu nog steeds zijn mijn ontmoetingen met de hoeders van de wet meestal mild van aard. Zie ook een eerder stukje dat ik hierover schreef. Muzikanten zijn niet interessant voor mensen die naar actie verlangen en boeven willen vangen, zeker als ze vrouw zijn, wit, en netjes praten.

ismes

Afgelopen zondag was er een demonstratie bij mij om de hoek. Er werd gevraagd om het ontslag van politieagenten en om de aftreding van het hoofd van de politie van Rotterdam en van de burgemeester. Ik begrijp demonstraties tegen ‘ismes’ nooit zo goed, zelfs als die-hard feministe. Ik denk dan dat de mensen die vóór iets demonstreren al overtuigd zijn, en dat de mensen die tégen zijn door die demonstratie niet van mening zullen veranderen. Het is preken voor de eigen parochie.

Maar afgelopen zondag stond ik erbij. Want als ik hier rondrennende kinderen in het park over politie hoor, dan zijn ze er bang van. Want hier waarschuwen moeders hun tienerdochters “als je ooit 112 moet bellen, zeg dan dat je Chantal Jansen heet”. Omdat ik hier op het bureau jonge jongens zonder enige vorm van proces in hechtenis genomen heb zien worden. Ze kwamen aangifte doen van een gestolen scooter en waren bij voorbaat al schuldig. Eentje werd pissig. “Rustig, rustig”, zei de ander, “het heeft toch geen zin”.

Kleur bekennen

Ik stond er zondag bij omdat ik enorm was geraakt. Politie staat voor veiligheid, voor waakzaamheid en dienstbaarheid, maar de moeders vrezen hier voor hun kinderen. Ze vrezen de politie bijna net zo erg als de criminelen. Of het helpt als mensen ontslagen worden of aftreden, weet ik niet. Ik weet ook niet of we ooit alle ‘ismes’ de wereld uit zullen bannen. Maar ik weet wel dat een maatschappij waarin onschuldige mensen bang zijn voor degenen die hen zouden moeten beschermen, ongezond is. Respect dwing je niet af door angst in te boezemen. Autoriteit verkrijg je niet door arbitrair te handelen. Verbinding bereik je niet door machtsvertoon. Ik stond er omdat ik geloof dat dit beter kan en beter moet. Niet alleen voor de betrokkenen, maar voor iederéén.

 

NOresign tote bag

NOresign tote bag

For sale
NOresign tote bag, NOresign, geef niet op!!!

Er zijn ook shirtjes
En als je in Rotterdam woont

wordt hij persoonlijk thuisbezorgd

op de fiets :)

 

Behind the scenes: studio TSPWave

Behind the scenes – Muriels artiestenleven #22

Joost volgde ons “behind the scenes” op de voet, in aanloop naar de shows in september. Hij maakte deze te gekke korte documentaire. Pak iets lekkers te drinken en ga even lui achterover zitten voor deze mooie registratie!

 

Behind the scenes: studio TSPWave

Behind the scenes: studio TSPWave

Middenin de eerste corona lockdown kreeg ik een zakje met geld van de gemeente Rotterdam om de show NOresign produceren. Ineens waren er middelen maar het hele land lag plat. In deze korte docu krijg je een inkijkje van de voorbereidingen. In de studio wordt opgenomen, Dalida maakt het decor, Maroula traint me af, en ik vertel een beetje over het hoe en waarom van de show.

Muriel - behind the scenes - Joost van Tiggelen

Behind the scenes – training bij SKVR

Joost van Tiggelen

Joost maakte eerder de showteaser van NOresign en een live huiskamer registratie van mijzelf van Le Cri de la Nuit. Hij is een beginnende maker en hij weet een persoonlijke, intieme sfeer met een rauw randje neer te zetten. Daarom houden we van hem. Voor meer informatie, check: www.scientiafilms.com

 

Vind je het leuk om ons deze barre tijden te supporten? Check de webshop met het Noresign album in de presale en toffe shirts en tote bag. Je krijgt voor eeuwig een plekje in de artiestenhemel!

rellen, Delfshaven en soft power

Rellen, Delfshaven en “soft power” – Muriels artiestenleven #21

Rellen, Delfshaven en soft power

Rellen, Delfshaven en soft power

November 2015 schreef ik het stukje Sensualiteit als antwoord op oorlogstaal. Het was mijn persoonlijke brandbriefje aan onze leiders die na de aanslagen direct teruggrepen naar allerlei oorlogsretoriek en hard met nog veel harder beantwoordden.

Toen de rellen hier in Rotterdam uitbraken wilde ik huilen. Ik ben sowieso een watje, zal je me zeggen. Als een spons die af en toe uitgeknepen moet worden, laat ik regelmatig een traantje. Maar ik vreesde ook escalaties en een steeds onmenselijker wordend klimaat. Daarna werd ik woest. Ik wilde iets doen!

In de buurt ontstond een briljant plan. Het kwam uit de koker van de Dirck Slabbekoorn (Jumbo)   en werd verder uitgedragen door onze wijkmanager en de politie. We werden verzocht om ‘s avonds in tweetallen de straat op te gaan, lichte kleding te dragen en elkaar te groeten. Er werd ons gevraagd de gordijnen open te houden en eventueel muziek door de ramen te laten spelen. Het algehele idee was om de sfeer in de wijk te verzachten en de gebruikelijke ingrediënten die tot rellen leiden, geen kans te geven.

Soft power

We hebben het gedaan. Groepjes vrouwen gingen de straat op, spraken jongeren aan en gingen in gesprek. Een aantal ondernemers bleef open om te laten zien dat ze niet bang waren en om de straat nog een levendig aspect te geven. Zelf ben ik afgelopen zaterdag eind van de middag een paar uurtjes gaan riedelen op het plein. Geen vlammend optreden, maar gewoon van die melodietjes die je het gevoel geven dat je in een pianobar een drankje doet, met ergens achterin een slecht betaalde pianist die hoopt op betere tijden ;-)

 

Politie

De politie wilde me eerst wegsturen. Ze hadden weer dreigingen binnen gekregen en ze vonden het te gevaarlijk. Ik heb onderhandeld voor een uurtje. Het was een bizarre ervaring. Ik speelde letterlijk tussen de politie agenten in en was me ervan bewust dat ik elk moment als een haas mijn spullen bij elkaar zou moeten pakken als me dat gevraagd werd. Het was ook ijzig koud, na een half uurtje kreeg ik pijn aan mijn vingers en werd ik een slecht betaalde pianist met arthrose.

Toch ben ik blij dat ik het gedaan heb. Ik wist dat ik mijn persoon en wellicht ook mijn apparatuur riskeerde, althans dat is me verteld. Maar de mensen waren blij, wilden me geld geven, een vrouw gaf me pizza en iemand kwam met een kop thee. De buren zetten hun raam open om een disco spotlightje erop te zetten en onze lokale danser deed ook mee. Het was te horen tot aan de andere kant van de straat.

Rellen, Delfshaven en soft power

#Delfshaven

Uiteindelijk heb ik twee uur volgespeeld, toen kreeg ik het te koud. En geloof het of niet, er is niks gebeurd die dag rondom metro Delfshaven. Ik ga niet voor god spelen en doen alsof het door mijn geriedel kwam. Het muziek maken zelf was mijn initiatief maar het was een totaal gebeuren dat door de hele buurt is uitgedragen: bewoners die gingen lopen, winkels die toegankelijk bleven, gemeente en politie die mogelijkheden boden.

Politie heeft me bedankt, het had inderdaad de sfeer verbeterd en er bleven af en toe ook wat mensen staan waardoor er geen groepsvorming van relschoppers kon ontstaan bij de metro. Het lijkt erop dat mijn gebedje van 5 jaar geleden zich patsboem ineens concretiseerde, gewoon in mijn buurt.

Ik zou het zo weer doen want ik ben er heilig van overtuigd dat het werkt. Woede en frustratie begrijp ik. Businesses van kleine ondernemers slopen die er niks aan kunnen doen, daar ben ik het niet mee eens. Ik draag geen wapens, ik ben geen hulpverlener, maar ik kan wel een paar uur riedelen bij de uitgang van een metro station en glimlachen naar boze gastjes.

NB: even voor de duidelijkheid, niemand heeft elkaar platgeknuffeld, er was geen groepsvorming, alles netjes binnen de corona richtlijnen.

Ben je op zoek naar een supergoed zittend shirt of een hip NOresign tasje? En wil je deze muzikant de coronawinter door helpen? Check dan snel onze fancy webshop! NOresign, geef niet op!!!
MURIEL voor NOresign by Sarali

NOresign – show must go on – Muriels artiestenleven #20



MURIEL voor NOresign by Sarali

Show must go on, NOresign! De showcase tour moest afgebroken worden vanwege de corona maatregelen. Maar NOresign, in 2021 zijn we er weer!

2020 zal voor velen het jaar zijn geweest dat ze het liefst uit hun leven zouden willen schrappen. Ik zou op geen manier afbreuk willen doen aan het verlies dat mensen hebben kunnen lijden of het leed dat ze hebben kunnen ondervinden.

Maar voor mij is 2020 het jaar geweest waarin ik mijn droom in een plan goot. En als relatief onbekende nieuwkomer kreeg ik het vertrouwen en een smak geld van de gemeente Rotterdam om dat plan concreet te gaan maken.

2020 is voor mij het jaar geweest waarin ik uit mijn éénpitters situatie kwam als artiest en toffe samenwerkingen kon aangaan met talentvolle mensen. Een aantal daarvan zal doorgezet worden naar 2021.

2020 is het jaar waarin we in Rotterdam en Leiden de NOresign showcase hebben kunnen draaien en 5 prachtige avonden hebben gehad. Ze hebben ons de belofte doen maken om hoe dan ook, linksom of rechtsom door te pakken.

2020 is het jaar geweest waarin ineens deuren in zicht kwamen die tot dan toe verweg, gesloten en onbereikbaar leken.

2020 was het jaar waarin ik privé juist mijn sociale leven heb uitgebreid. Ik ben vaker van mijn zolder gekomen om coronaproof wandelingetjes door het Dakpark, langs Schiekanaal en Maas te maken.

Show must go on

Virussen zijn shit, maatregelen ingewikkeld en erdoorheen laveren vergt geduld, begrip en doorzettingsvemogen van iedereen.

Maar bizar genoeg bieden tot soort periodes ook kansen. In deze wintermaanden houd ik een welverdiende winterslaap en maak ik het album van NOresign af. Thank god I’m alive and kicking en ik zie uit naar 2021 om weer live te gaan knallen de pannen van het dak te spelen. Show must go on ;-)

Zie jou graag weer bij een concert in 2021!


Muriel - Noresign, lunatic looking for love by Sarali

No resign – team, tourdata & teaser – Muriels artiestenleven #19

Noresign, lunatic looking for love by SaraliHet is een spannende zomer geweest sinds het laatste bericht. Het plan dat ik in februari had ingeleverd voor Noresign, lunatic looking for love moest vanwege de corona crisis behoorlijk worden herzien. Afspraken moesten opnieuw onderhandeld en er kwam een aardige tijdsdruk op want we konden pas anderhalve maand later beginnen dan gepland.

Teaser

Inmiddels is er een toffe teaser. Die geeft een kleine indruk van wat je kan verwachten!

Team

Ook kan ik vol trots melden dat er een dijk van een team aan het werk is: kunstenares Dalida Georgiou Achmet heeft een waanzinnig stage set up ontworpen en geproduceerd, celliste Marta Gonzalez gaat mee als enige instrumentalist en de choreografie is ontstaan in samenwerking met danseres Maroula Iliopoulou. Licht en geluid worden verzorgd door Laurens Voois en achter de schermen houdt Sera Edgington zich bezig met productie en marketing. Bijbehorend album wordt gemixt en gemasterd door Aleksandar Obradovic-TSP Wave. 

Tourdata

We “poppen up” bij verschillende bijzondere locaties deze herfst, Amsterdam en Den Haag zijn ook bijna rond!

 

MURIEL voor Noresign by SaraliSupport

We hebben afgezien van een officiële crowdfundingscampagne maar als je wilt supporten zijn we je erg dankbaar! Kijk hier wat je kan doen :)

Noresign 2.0 komt tot stand met steun van:

MURIEL - cover Noresign

No resign – geef niet op! – Muriels artiestenleven #18

No Resign - geef niet op!

No Resign – lunatic looking for love

Oktober 2015 staat er op Katendrecht Rotterdam in de Fenix1 een laatste show. De maandag erna beginnen de werkzaamheden van Heijmans die de oude loods in fancy appartementen en penthouses zullen transformeren. De show heet Noresign, lunatic looking for love en op het podium staan 10 meiden hun guts eruit te spelen en te dansen. Een van hen ben ik. Het hele gebeuren komt uit mijn brein.

 

December moet ik de stekker eruit trekken. Het is te veel en te groot voor me en persredacties vinden feminisme suf en passé. Ik had geen subsidie aan willen vragen en het kost me 2 jaar om te herstellen van de financiele klap. Een liefje heeft me weleens een onafhankelijkheidssyndroom verweten. Ik overweeg serieus om biologische tomatenplantjes te gaan kweken voor de hobby, een nette meneer te regelen met een koophuis en een labrador, en een zwik kinderen baren. Maar het blijft jeuken.

Intussen vestig ik me Rotterdam Delfshaven en breng ik mijn debuutalbum uit Le Cri de la Nuit. Het wordt beter ontvangen dan ik verwacht en ik kan best veel spelen. Nog steeds blijft het jeuken.

Juni 2019 word ik gescout door een producer van Virgin Media UK, Londen. Hij is op zoek naar “interesting stuff”. De man valt als een blok voor één van de songs van Noresign en draagt het voor als theme song voor een nieuwe Amerikaanse serie. Het concurreert met 2 andere liedjes en gaat uiteindelijk niet door. Maar het besef dat dit soort kansen zomaar voor mijn neus liggen, opent deurtjes in mijn hoofd.

Ik ga praten, met theater Rotterdam, een impresariaat, de subsidie afdeling van de gemeente Rotterdam. En ik besluit om het opnieuw te proberen. De show heet tenslotte niet voor niets No resign – geef niet op.

No resign – geef niet op!

Februari 2020 lever ik een dichtgetimmerd plan in bij de gemeente Rotterdam. In maart breekt de corona uit. Begin mei krijg ik te horen dat mijn plan gefinancierd wordt. Alle zalen zitten op slot, we kunnen niet repeteren, maar “hier Kloek, heb je een zak met geld. Ga het maar doen!”

Zo gezegd, zo gedaan. Het Rotterdams Vrouwenfonds, Deltaport, en de Popunie zeggen ook toe en inmiddels is de tour bijna rond, de productie van het album is van start en we repeteren op het Dakpark. Soon, Music In Motions will proudly present: No resign, lunatic looking for love 2.0. Omdat goede dingen het waard zijn om voor te vechten!

 

 

Kunst, naakt en garagejongens – Muriels artiestenleven #17

Kunst, naakt en garagejongens - Muriels artiestenleven #17

Foto: Laura Tedeschi

Beneden mijn woning bevindt zich een garage. Ik sta op goede voet met de mannen, kom regelmatig water halen voor mijn geveltuintje en we maken babbeltjes over het weer, racisme en feminisme. Als ik wil weten of mijn outfit geslaagd is, moet ik op de zaterdagmiddag daar langs lopen.

Vandaag kom ik aanfietsen en word ik met geklap en gejuich binnen geroepen. Een van hen heeft mijn youtubekanaal uitgecheckt.
“Buurvrouw hangt ondersteboven, waarom dan?”
Ik probeer iets uit te leggen over een expositie, schilderijen en een overleden oudtante.
“Oh kijk, buurvrouw is naakt!” Hij heeft een ander filmpje gevonden.
Als een opgewonden puberjongen stuitert hij door de garage.
“Kijk dan, wat vind je hiervan?” En laat het aan een andere gast zien.

Ik begin me ongemakkelijk te voelen.
“Oh kijk, buurvrouw kan zo in de Playboy!”
Nu raak ik geïrriteerd.
“Ja, en als ze dan ook nog naast je staat, dan gaan die fantasieën wel lopen.”

Mijn suikerspiegel is laag, ik heb net een flink eind gefietst en gezwommen. Verder is het zo’n dag waarop ik me afvraag wie in godsnaam heeft bedacht dat Muriel Kloek zich met muziek moet bezig houden. En dat die persoon achter slot en grendel moet.

Ik ontplof.
“Heb je enig idee hoeveel werk er in die video zit? Het was een team van retegoeie professionals, we zijn twee dagen bezig geweest om dit te maken. Er zit een heel concept achter, en alles wat jij ziet zijn een paar tieten!”
Het wordt stil in de garage. De mannen kijken naar de grond.

“Ik heb geen “tieten” gezegd”, hij klinkt niet erg overtuigd.
“Het was als compliment bedoeld.”
“Ik snap het gewoon niet. Van Gogh snap ik ook niet”.

Ik besluit dat ik beter eerst eten kan scoren voordat ik verder ga met de conversatie en loop weg. Onderweg bedenkt ik me. Het zijn geen kwaaie gasten. Waarschijnlijk hebben ze gewoon hardop gezegd wat anderen alleen maar denken. Ik vraag me af of ik de zoveelste kunstenaar ben die dingen maakt waar veel mensen geen zak van begrijpen.

 

Zonder wrijving geen glans

Als ik terug kom met mijn afhaalmaaltijd, staan ze buiten, op me te wachten.
“Sorry buurvrouw, zo was het echt niet bedoeld hè. We kennen dat soort dingen gewoon niet”.
Ik smelt.
“Ja, ik weet ook wel dat jullie relaxte gasten zijn.”
We leggen het bij.
“De kunsthal hangt ook vol naakt.”

Ze vragen al heel lang of ze een keer mijn studio mogen zien. Ik heb het altijd afgehouden omdat ik bang was voor dit soort akkefietjes. Maar nu is die bubbel doorgeprikt. Ik nodig ze uit.

Ze stommelen drie hoog de trap op en even later zitten een paar volwassen mannen als schooljongetjes op drie klapstoeltjes in mijn werkhol. Ik vertel ze over het nieuwe project, over mijn artiestenzorgen, laat de spullen zien en iets horen. Ze hebben belangstelling, het is leuk en gezellig.

Het mag dan allemaal misschien niet helemaal politiek correct zijn. Maar als ik een keer in de penarie zit, dan kan ik ze bouwen.

Lees ook: gevoelige liedjes voor zakelijk topmanagement

Eenzaamheid Muriels artiestenleven #16

Eenzaamheid – Muriels artiestenleven #16

Eenzaamheid - Muriels artiestenleven #16

Schillertheater september 2019

Ik heb een coronazonde begaan. Ik heb een vriendin geknuffeld. We hadden netjes op afstand in het park zo’n typisch vriendinnen gesprek gevoerd over gevoelens enzo en ik kon het gewoon niet laten om haar even vast te houden.

Nu ben ik redelijk bekend met eenzaamheid. Sowieso werk ik als solo artiest veel alleen. Voor mijn plaat Le Cri de la Nuit heb ik me acht maanden lang nagenoeg opgesloten.

Er zijn muzikanten die hun inspiratie opdoen in de buitenwereld, ze gaan bijvoorbeeld luisteren naar andere artiesten. Bij mij werkt dat niet. Hoe kleiner de input des te groter de output. Ik leef bij periode vrijwel als een non. Het is een kwestie van prioriteiten, een mens kan niet alles tegelijk naar mijn idee. Het is niet altijd fijn, wel effectief.

 

Huidpijn

Normaliter pareer ik deze fysiek-affectieve woestenij regelmatig met een stevige knuffelbeurt van een vriend of vriendin. Maar in deze tijden van corona is dat verboden en ik mis het. Ik ben niet de enige, ik zag laatst een post op instagram waarin iemand het had over huidpijn. Ik vind dat een mooie uitdrukking.

De overheid verstrekt financiële compensatie voor mensen van wie de inkomsten zijn weggevallen door de crisis. Ik begrijp dat ze geen gratis knuffelloket kunnen openen voor alle singles die zich niet te pletter tinderen en nu huidpijn krijgen. Dus ik hoop dat niemand me kwalijk neemt dat ik, nu de contactberoepen weer mogen, af en toe een vriendin omhels, met of zonder mondkapje.

 

Binnenkort komt mijn nieuwsbrief weer uit met deze keer een heel bijzonder update.
Wil je hem ook ontvangen? Meld je dan hier aan! :)

MURIEL - Le Cri de la Nuit - live

Corona snorretje – Muriels artiestenleven #15

MURIEL - Le Cri de la Nuit - live - corona snorretje

“Ik zie er niet uit maar vanwege de corona laat ik het maar staan. Niemand ziet het. Kijk, dat snorretje gaat nog wel maar op mijn kin groeien net drie haartjes, dat gaat nergens over”. Hij plukt er bedachtzaam aan. “Wat vind jij?”

Via via ben ik in contact geraakt met een stageair. Hij heeft een cool project en zo bevind ik me op een maandagmiddag in een antikraakpand inclusief wietlucht, eindeloze rijen lege bierflesjes en enorme band-hang-bank. Zijn slaapkamer is een sfeerloos hok. “Ik heb toch geen vriendin”.

Ik ben bezig met mijn piano te installeren en los van het feit dat ik moeilijk kan multitasken, is de beharing van zijn gezicht op dit moment zo’n beetje het laatste wat me bezighoudt.
“Ehm, naja, maakt niet zoveel uit toch?”
“Tja, dit soort dingen houdt mannen bezig.”

De samenwerking verloopt soepeltjes. We kennen elkaar niet maar ik voel me snel op mijn gemak. Na afloop flirt hij genadeloos met me. Hij is expliciet, direct en hondsbrutaal maar ook volslagen charmant en ontwapenend. Ik weet niet of ik het ethisch vind om erop in te gaan.

 

Rotterdamse Haven

We lopen een rondje door de wijk. Het is een absurdistische plek, met woonhuizen, een kerk en twintig meter verder een gigantisch schip waarmee glasvezelkabels in de Atlantische Oceaan worden uitgezet.

Als ik een paar dagen later de video te zien krijg ben ik geraakt. Hij heeft me gezien. Als je toffe dingen maakt, mag je wat mij betreft een corona snorretje dragen, èn flirten. Ik heb een vriend voor het leven.

 

Er is een artikel + live interview en hieronder de video :)

Lees ook: Gevoelige liedjes voor zakelijk topmanagement

Wil je eens in de 2 maanden een coole update in je mailbox krijgen?
Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief!

En, vind je het leuk om me supporten?
Bestel dan een album, fysiek, of digitaal. Mijn dank is groot! :)

 

Muriel managementconferentie

Gevoelige liedjes voor zakelijk topmanagement – Muriels artiestenleven #10

Muriel, gevoelige liedjes voor zakelijk topmanagement

wegens privacy overwegingen helaas zonder publiek ;)

Er is me gevraagd om eigen liedjes te spelen op een conferentie van topmanagers. Eerlijk gezegd ben ik sceptisch. Ze wil geen luchtig muzikaal intermezzo op de achtergrond. Het thema is intimiteit en kwetsbaarheid en de liedjes moeten eraan relateren. Ze wil mensen bij hun strot grijpen. “Muriel kan dat wel”, denkt de trainer. Overschat ze me niet? Zijn 350 zakelijke managers en gevoeligheid niet een totale contradictio in terminis?

De nabijheid is heftig, mensen zitten vlak achter me. Ik zie bruine mannenschoenen onder mijn pianokrukje, ik ruik parfum en vraag me af of zij mijn zweet ruiken. Een leidinggevende houdt een emotionele speech. De organisatie is in opspraak. Een van de aanwezigen barst in tranen uit. Ik krijg een brok in mijn keel en vraag me af hoe ik mijn eerste liedje ga spelen.

Muriel managementconferentie

Beladen middag

Wanneer ik inzet is het doodstil en het blijft stil. Na een paar sprekers speel ik opnieuw, er wordt geconcentreerd geluisterd. Mensen zitten niet op hun telefoon, sommigen leunen achterover en doen hun ogen dicht. De lading is voelbaar. Tijdens het laatste liedje, ter afsluiting van de middag word ik bevangen door de intensiteit en de aandacht van de mensen en schiet ik bijna vol.

Mijn scepsis was ongegrond. Er is veel bullshit in trainingsland en het is echt moeilijk om mensen in zo’n setting dingen gericht te laten voelen. Maar wellicht was niet de vraag òf dit kon, maar wìe. Deze keer mag ik wel namen noemen: Kirstin Op Het Veld en Martine Geertsma

Liefde in het Dakpark – Muriels artiestenleven #8

MURIEL - liefde in het DakparkOp mijn middelbare school deden we aan cultureel verantwoord toneel. We voerden o.a. Brecht uit, een cynische Duitser uit de vorige eeuw. Een beroemde zin uit een van zijn stukken is: “eerst komt het vreten, dan komt de moraal”. Oftewel: als mensen moe en hongerig zijn en ontberingen lijden, dan verdwijnen alle vormen van samenhorigheid. Ze worden blind egoïstisch en malen niet meer om anderen.

Ik train al best een poos regelmatig op het dakpark. Vooral in de winter is daar bijna niemand en er zijn wat beschutte plekken. Ook verblijven er een paar mensen die geen huis hebben. Eén van hen ken ik bij naam. Hij heeft nare nachtmerries waaruit hij schreeuwend wakker wordt en is een beetje mensschuw. Hij heeft weleens een mandarijntje of een appel van me aangenomen maar vaak loopt hij weg.

 

Liefdesnest op het dakpark

Er is ook een stel. Ze zijn altijd samen en hebben een vaste stek gevonden. Laatst was ik bijzonder vroeg, de zon was net op en ik ze zag weer langs komen. We groeten elkaar inmiddels. Het bestemmingsplan zal er niet op bedacht zijn dat twee mensen een publieke ruimte tot hun liefdesnest maken. Maar ik hoop van harte dat ze met rust worden gelaten. Want ze bewijzen dat Brecht weinig van het leven had begrepen. En in dit soort barre omstandigheden samen opstaan en hand in hand de stad in lopen lijkt me een ultime ode aan de liefde.