fbpx

Start online albumverkoop zaterdag 29 mei 20h00

Politie, ismes en kleur bekennen – Muriels artiestenleven #24

Toen ik als kind in mijn nette wijk opgroeide, waren de politie die meneren in uniform met een pet op. Ze hadden een fluitje en aan hen moest je de weg vragen als je die kwijt was. Later ging ik rondzwerven en kwam ik met mijn rugzak in Rome terecht waar ik “gli sbirri’, de carabinieri, ontmoette. Ze waren altijd met zijn tweetjes, een oudere en een jongere man. Ze patsten met hun mitrailleurs en maakten schunnige opmerkingen naar langslopende vrouwen. Puntje bij paaltje, als we aangehouden werden, konden we meestal na wat spierballentaal toch zonder al teveel schade weer doorrijden. “Vivi e lascia vivere”, leven en laten leven.

Toen ik nog later in Zuid Frankrijk woonde, waren “les flics” die lui die je niet wilde tegenkomen als je over de landweggetjes crosste en een stopbord in the middle of nowhere had genegeerd. Zelfs deze plattelandse brompotten bleken in de praktijk best coulant. Ook als de uitlaat van je bejaarde, uit elkaar vallende Renaultje Supercinq net een paar dagen terug op de snelweg een niet zo stille dood was gestorven.

Nu nog steeds zijn mijn ontmoetingen met de hoeders van de wet meestal mild van aard. Zie ook een eerder stukje dat ik hierover schreef. Muzikanten zijn niet interessant voor mensen die naar actie verlangen en boeven willen vangen, zeker als ze vrouw zijn, wit, en netjes praten.

ismes

Afgelopen zondag was er een demonstratie bij mij om de hoek. Er werd gevraagd om het ontslag van politieagenten en om de aftreding van het hoofd van de politie van Rotterdam en van de burgemeester. Ik begrijp demonstraties tegen ‘ismes’ nooit zo goed, zelfs als die-hard feministe. Ik denk dan dat de mensen die vóór iets demonstreren al overtuigd zijn, en dat de mensen die tégen zijn door die demonstratie niet van mening zullen veranderen. Het is preken voor de eigen parochie.

Maar afgelopen zondag stond ik erbij. Want als ik hier rondrennende kinderen in het park over politie hoor, dan zijn ze er bang van. Want hier waarschuwen moeders hun tienerdochters “als je ooit 112 moet bellen, zeg dan dat je Chantal Jansen heet”. Omdat ik hier op het bureau jonge jongens zonder enige vorm van proces in hechtenis genomen heb zien worden. Ze kwamen aangifte doen van een gestolen scooter en waren bij voorbaat al schuldig. Eentje werd pissig. “Rustig, rustig”, zei de ander, “het heeft toch geen zin”.

Kleur bekennen

Ik stond er zondag bij omdat ik enorm was geraakt. Politie staat voor veiligheid, voor waakzaamheid en dienstbaarheid, maar de moeders vrezen hier voor hun kinderen. Ze vrezen de politie bijna net zo erg als de criminelen. Of het helpt als mensen ontslagen worden of aftreden, weet ik niet. Ik weet ook niet of we ooit alle ‘ismes’ de wereld uit zullen bannen. Maar ik weet wel dat een maatschappij waarin onschuldige mensen bang zijn voor degenen die hen zouden moeten beschermen, ongezond is. Respect dwing je niet af door angst in te boezemen. Autoriteit verkrijg je niet door arbitrair te handelen. Verbinding bereik je niet door machtsvertoon. Ik stond er omdat ik geloof dat dit beter kan en beter moet. Niet alleen voor de betrokkenen, maar voor iederéén.

 

NOresign tote bag

NOresign tote bag

For sale
NOresign tote bag, NOresign, geef niet op!!!

Er zijn ook shirtjes
En als je in Rotterdam woont

wordt hij persoonlijk thuisbezorgd

op de fiets :)

 

Geef een reactie